Written by AmnaYousufi Photo Submitted by Amana Yousufi to HerStory نسخه‌ی فارسی این نوشته در پایان این صفحه موجود است The Farsi version of this writing is available at the bottom. I was in Kabul when Badakhshan fell. I traveled to Badakhshan and then heard that Kabul had also fallen.   We set off from Kabul to Badakhshan. Along the way, we faced numerous challenges: armed robbers emptying travelers' pockets, landmines planted on the roads, and the constant fear of clashes. After much difficulty, we finally reached Faizabad.   But Faizabad was no longer the familiar city it once was. It had turned into a militarized zone filled with armed men carrying heavy weapons, their hair and beards unkempt and faces intimidating. Homes, streets, and even the lives of people had drastically changed. I went home, but it was no better than the city itself—schools and educational centers were closed, and people were drowning in grief and mourning.   For a while, I kept myself busy with books and my art supplies, but I couldn’t remain indifferent. Along with two friends, I decided to take action. In the freezing cold of Ishkashim, we set up a small educational center. Girls deprived of education eagerly attended the classes, preparing for exams with determination every week. This effort continued for three months until universities reopened, and the three of us went to city centers to continue our studies.   During those days, I painted my first oil painting in Faizabad. It depicted a Taliban member holding an axe and a schoolgirl who was forbidden from going to school. Her pen was broken on a piece of wood, from which blood was flowing. From the beginning, most of my artwork has been about the women and girls of my homeland, each piece carrying the sorrow of their stories.   A few months later, in collaboration with the Department of Information and Culture in Badakhshan, an art exhibition of mine and my friend's works was organized. The exhibition showcased fifty pieces but was held under two strict conditions: first, we had to wear full hijab and masks, and second, no depictions of living beings were allowed in the paintings. Only one bird was permitted, and even that risked removal by order of the head of the religious police. Despite these restrictions, the exhibition was well received, especially by women.   We organized other exhibitions as well—book and art displays held at universities, on streets, and in places where access for women was easier. Yet, Faizabad remained a militarized city. Even in educational offices, managers and directors carried weapons.   At university, mandatory hijab rules were enforced, which I frequently opposed. I believed that forcing religion or dress codes on people wouldn’t make them more devout; instead, it would drive them further away. For me, it was essential that anyone who wanted to wear hijab could do so freely and securely, while those who didn’t could live without fear or pressure.   One day, as always, the moral police stood at the university entrance, carefully inspecting students and only allowing women in burqas to enter. Many girls, including myself, were barred from entering. Eventually, we began a protest with the slogan: “Education is our right.”   This protest led to ten of us, including myself, being blacklisted by the university administration.   Afghanistan remains the only country today where women and girls are deprived of their most basic rights, including education. I believe that indifference to this issue could destroy an entire generation. Women, who are the foundation of life, must not remain uneducated. Their knowledge is vital for shaping families, cities, and ultimately the nation.   I have always strived to play my part, no matter how small. I hope for a day when we can live and study in safety. My enduring slogan:  Education is our humanity's right.   کابل بودم که بدخشان سقوط کرد. به بدخشان رفتم و شنیدم که کابل هم سقوط کرده است.  از کابل به سمت بدخشان حرکت کردیم. در مسیر، با دشواری‌های زیادی روبه‌رو شدیم: دزدان مسلح که جیب مسافران را خالی می‌کردند، مین‌های کار گذاشته شده در جاده، و ترس دائمی از درگیری‌ها. با سختی‌های بسیار به فیض‌آباد رسیدیم.   فیض‌آباد اما دیگر آن شهر آشنای سابق نبود. به شهری نظامی تبدیل شده بود؛ پر از مردان مسلح با سلاح‌های سنگین و چهره‌ و‌موهای ژولیده و ریش های بلند . خانه‌ها، کوچه‌ها، و حتی زندگی مردم تغییر کرده بود. به خانه رفتم، اما آنجا نیز چیزی بهتر از شهر نبود؛ مکاتب و کورس‌ها تعطیل بودند، و مردم در غم و ماتم فرو رفته بودند.   مدتی با کتاب‌ها و وسایل رسامی‌ام خود را مشغول کردم، اما نمی‌توانستم بی‌تفاوت بمانم. با دو نفر از دوستانم تصمیم گرفتیم حرکتی کنیم. در سرمای اشکاشم، یک آموزشگاه کوچک راه‌اندازی کردیم و دخترانی که از تحصیل محروم بودند، با علاقه در کلاس‌ها شرکت می‌کردند. هر هفته با انگیزه برای امتحان آماده می‌شدند. این روند تا سه ماه ادامه پیدا کرد، تا زمانی که دانشگاه‌ها باز شدند و هر سه نفر ما برای ادامه تحصیل به مرکزشهرهای رفتیم.   اولین نقاشی رنگ روغنی‌ام را همان روزها در فیض‌آباد کشیدم؛ تصویری از یک ط‌.الب با تبر در دست و دختری مکتبی که اجازه رفتن به مکتب را نداشت. قلم او روی یک کنده چوب شکسته بود و از آن خون جاری می‌شد. از همان ابتدا، بیشتر آثارم درباره زنان و دختران سرزمینم بود، و هرکدام حاوی غمی بود که آنها را نشان می‌داد.   چند ماه بعد، با همکاری اطلاعات و فرهنگ بدخشان، نمایشگاهی از آثار من و دوستم برگزار کردیم. این نمایشگاه شامل پنجاه اثر بود، اما با دو شرط سخت‌گیرانه انجام شد: اول اینکه ما باید حجاب کامل همراه با ماسک داشته باشیم، و دوم اینکه هیچ اثری از موجودات زنده در نقاشی‌ها نباشد. تنها یک پرنده اجازه نمایش داشت، و حتی آن هم ممکن بود به دستور رئیس امر به معروف حذف شود. با وجود این محدودیت‌ها، نمایشگاه با استقبال خوبی، به‌ویژه از سوی زنان، روبه‌رو شد.   نمایشگاه‌های دیگری نیز برگزار کردیم؛ نمایشگاه‌های کتاب و نقاشی که در دانشگاه‌ها، خیابان‌ها، و مکان‌هایی که دسترسی برای زنان آسان‌تر بود، اجرا می‌شد. اما همچنان شهر فیض‌آباد یک شهر نظامی بود. حتی در دفاتر آموزشی، مدیران و رؤسا مسلح بودند.  در دانشگاه نیز حجاب اجباری بود و من بارها با این مسئله مخالفت کردم. اعتقاد داشتم که اجبار در حجاب یا دین‌داری، نه‌تنها مردم را مسلمان‌تر نمی‌کند، بلکه آنها را از دین دورتر می‌سازد. برای من مهم بود که هرکسی که حجاب را دوست دارد، آن را در امنیت و آزادی بپوشد، و هرکسی که نمی‌خواهد، بتواند بدون فشار زندگی کند.   یک روز، مانند همیشه، مأموران امر به معروف در ورودی دانشگاه ایستاده بودند. آنها دانشجویان را به‌دقت بررسی می‌کردند و تنها به دخترانی که برقه پوشیده بودند، اجازه ورود می‌دادند. تعداد زیادی از دختران پشت در مانده بودند، و من هم جزو آنها بودم. در نهایت، اعتراض ما با شعار "تحصیل حق ماست" آغاز شد.   این اعتراض باعث شد که نام ده نفر از دختران معترض، از جمله من، در لیست سیاه دانشگاه قرار گیرد.   افغانستان تنها کشوری است که در عصر حاضر زنان و دختران از ابتدایی‌ترین حق خودکه‌شامل حق تحصیل نیز است، محروم هستند. من معتقدم که بی‌تفاوتی به این مسئله می‌تواند یک نسل را نابود کند. زنان، که نقطه آغاز زندگی هستند، اگر بی‌سواد بمانند، تمام خانواده‌ها، شهرها، و در نهایت وطن بی‌سواد خواهند ماند.   من همیشه تلاش کرده‌ام سهم خود را، هرچند کوچک، در این مسیر ادا کنم. امیدوارم روزی برسد که بتوانیم در امنیت زندگی کنیم و درس بخوانیم، و شعار من تا ابد:  تحصیل حق ماست.

Born and raised in Afghanistan, Mursalina Amin is an advocate and education activist for Afghan youth and a senior student pursuing Political Science at the University of Tulsa in the United States. She founded the non-profit organization Girls Toward Leadership (G2L) in 2020, and along with her team, has impacted the lives of over 1,500 girls. During her leisure time, Mursalina is interested in martial arts such as Taekwondo and kickboxing, as well as arts and reading. In a conversation with HerStory’s Communications Manager, Sahar Maqsoodi, Mursalina shares her journey as a young Afghan activist, her experience founding G2L, and the challenges she faced being forced to flee Afghanistan. Mursalina founded Girls Toward Leadership at the age of 18 during the pandemic to address the education crisis faced by Afghan girls. “I started by leveraging my connections to organize virtual programs. We offered capacity-building sessions, leadership training, and educational workshops, helping Afghan girls learn and grow even while confined to their homes,” she explains. Sahar: What inspired you the most to become an activist, particularly focusing on education, and establish the Girls Toward Leadership organization? Mursalina: The main idea and inspiration behind founding Girls Toward Leadership (G2L) came to me in 2020, right after I graduated high school. It was during the height of the COVID-19 pandemic, a time when education had become inaccessible to many around the world due to restrictions. I witnessed how this situation was affecting not just myself but also the girls around me, particularly their mental well-being. Many were left feeling lost, isolated, and uncertain about their futures. At that time, I was fortunate to have a strong network of peers and mentors. I had been organizing events, participating in international youth conferences, and collaborating with organizations such as the United Nations and UN Women. This network, along with the opportunities I had been given, became a resource I could tap into. I realized that while I had access to these opportunities, many other girls my age did not. I felt a responsibility to use what I had to create something meaningful—not just for myself, but for others. Mursalina began building a team of like-minded individuals to design online programs focused on capacity building and knowledge sharing. They reached out to talented young people in Afghanistan who were experts in various fields, asking for their help to teach and inspire Afghan girls. “G2L aims to empower Afghan girls, including myself, to break free from societal limitations and barriers through both online and in-person programs,” she says. Sahar: What are some of the biggest challenges Afghan girls face in accessing education, and how does G2L address these challenges today? Mursalina: The challenges girls face in accessing education are immense, both during and after the pandemic. G2L focuses on online initiatives such as campaigns for girls’ education, leadership programs, and capacity-building workshops. One of our recent initiatives, in partnership with BTIL Academy from Pakistan, involved training Afghan girls in leadership skills over two months. We are also working on equipping girls with skills for online employment, including coding, web development, and freelancing, so they can achieve financial independence. By focusing on educational programs and employment skills, we are addressing critical challenges Afghan girls face today. Sahar: Can you share your experience during the Taliban takeover in 2021 and how it affected your life and education? Mursalina: Same as the pandemic, the Taliban’s return to power was a new and unprecedented experience for me and all Afghans. Personally, I was deeply affected, and I know that everyone around me, including you, probably felt the same. Most of us had heard about the Taliban regime from our parents or elder siblings—stories of oppression, fear, and violence. It was difficult to imagine those stories becoming a reality. I had always been optimistic about the future as I grew up in Afghanistan. Our country was developing, and I never dreamed of leaving it permanently. At most, I thought about studying abroad temporarily, but my ultimate goal was to live and work in Afghanistan. When rumors started circulating on social media about the Taliban returning, I dismissed them. I thought, “How could that happen? We have a government, even if it’s corrupt. We have an army, and the people in our cities are educated and have progressive mindsets. We’re nothing like the Afghanistan of the past.” I couldn’t fathom how the Taliban could take control of a modern, developing country like ours. The Taliban’s rapid takeover of Afghanistan left me numb, unable to process the drastic change. My dreams and hopes were shattered, and I couldn’t see any future for myself or my country. During my two months in Afghanistan, I rarely went outside due to overwhelming fear. One day, I encountered a group of Taliban fighters, armed with large guns, near my home. It was my first time seeing them face-to-face. I remember struggling to breathe, my heart racing with fear. I avoided eye contact and walked past them, but I was trembling the entire time. That moment was deeply shocking and left an indelible mark on me. Even though I left Afghanistan, the trauma of those days will always stay with me. It was one of the most difficult experiences of my life. After leaving Afghanistan, Mursalina was evacuated to Kyrgyzstan, where she continued her studies at the American University of Central Asia. Despite the trauma of displacement, she describes her time in Bishkek as transformative: “It was a resourceful university with incredible people. That experience gave me hope and prepared me to continue my advocacy work.” In 2023, Mursalina represented Afghan girls at the 68th session of the Commission on the Status of Women (CSW68) at the United Nations. She presented data and testimonials from Afghan girls, calling for action beyond words and tangible support for grassroots organizations like G2L. Sahar: What was your experience at CSW68, and what message did you hope to convey? Mursalina: Thank you for the great question. Attending the 68th session of the Commission on the Status of Women (CSW) at the UN was a powerful experience. My primary aim was to represent Afghan girls and ensure their struggles and voices were heard. With less than five minutes to speak, I worked meticulously to include as much as I could, using a survey of Afghan girls to support my points. I highlighted their restricted rights, the need for scholarships and opportunities, and the importance of taking tangible actions beyond statements and events. I advocated for grassroots initiatives like HerStory and Girls Toward Leadership, which are doing essential work but lack sufficient support. It felt like a moral responsibility to be there and speak for Afghan girls at such a critical time. I hope my efforts inspire real action to help Afghan women and girls move forward. Sahar: Let’s talk about your interests. What are your hobbies and interests during your free time? Mursalina: I have a variety of hobbies, but my favorites are centered around sports and creativity. I particularly enjoy martial arts, including Taekwondo and kickboxing. I started practicing Taekwondo when I was around 15 and have earned belts in it. While I also enjoy kickboxing, my overall interest lies in mixed martial arts (MMA). I’m not a fan of sports like football or baseball, but martial arts truly captivate me. Beyond sports, I enjoy sketching, drawing, and reading during my free time. Lately, I’ve also taken an interest in watching movies. Spending time with family and friends is something I deeply value, and I love meeting new people, sharing my story, and hearing theirs. These connections bring me a lot of joy and fulfillment. Mursalina is advocating for Afghan women and girls, focusing on education, skill development, and employment opportunities. Despite challenges, she remains hopeful, stating that education is the key to reclaiming power. She urges Afghan girls to seek opportunities and persevere, as their resilience is their greatest strength. Mursalina calls for action to support Afghan women and girls, especially in education, to create a future where their voices are heard and celebrated. “Together, we can create a future where our voices are not just heard but celebrated.”

Written by Zainab Ahmadi Today is Thursday, November 7th. I reached for my notebook, my loyal companion, flipping through the pages, a record of each small hope and goal I’ve tried to hold on to in this endless, silent waiting. As I looked at the plans I had listed for this week, my mind drifted to the life I had before, the life I would have had if only things had stayed normal. What would these past three years have looked like if I had been able to walk through the gates of my school, surrounded by friends, full of laughter, and a future filled with possibility? I can almost see it—a life where I’d be waking up with purpose, putting on my uniform with pride, rushing to catch the bus, my books in hand, and my heart racing with excitement over the day ahead. I remember the feeling of sitting at my desk, surrounded by the warmth of a place that made me feel alive, that gave me hope. Now, all of that is just a distant memory, a faint echo. My dreams feel like they’ve been locked away, placed on a shelf I cannot reach, yet still so painfully close. I hold onto them, though the path to fulfilling them seems lost. My notebook has become my confidant, a place where I pour out all my broken dreams, all the little fragments of who I once was and who I still hope to be. If only I could turn back time, and return to those days that seem to have slipped away like sand through my fingers. It hurts to remember, yet I cannot forget. These dreams are unfinished, but they’re still here, whispering to me, urging me to keep going. Maybe one day I’ll find my way back to them. Until then, I’ll keep writing, letting my words carry the weight of dreams that refuse to be forgotten.

نویسنده: دیانا احمدی دخترکی با آرزوهای بلندش با گلوی پر بغض، چشمان اشکبار و با صداهای دیوانه کننده توی ذهن اش رو به ماه نشسته یک چشمش به ماه و چشم دیگرش به گوشی دستش دنبال کانال های خبری با قلب شکسته شده، و با آرزوهای دود شده به ماه مینالد، از درد سقوط یک وطن، یک آرزو ، از شکستن پر و بال دختران سرزمینش، چون ماه تنها شاهد بغض و شنونده حرف‌های قلبی دختران سرزمینش بوده است. چی شد؟ این سکوت از چیست؟   از سقوط پر سر و صداست؟                                              دردی را که دختران را به خانه حبس کرد، خانواده‌ها را از هم پاشاند، و هر کسی را به یک طرفی برد، دردی که دخترک‌هایمان را پشت در مکتب در حسرت نگه داشت، من و هم سن و سال‌هایم را به حسرت یک روز دانشگاه رفتن گذاشت، دردی که دوران غلبه ظلم بر انسانیت شد، دردی که به پرپر کردن شایسته ترین گل‌هایمان بسنده نکرد و خود وطن مان را پرپر کرد، حتی جاده ها هم پی بردند. چی شد؟ همه می‌خواستند بروند هر جایی جز اینجا، اما من اینجا به خودم قول دوام آوردن در طوفان و درد های تدریجی دادم و دوباره خواه یا نخواه همه با هم در اوج متلاشی شدن خندیدیم دوباره خواندیم دوباره رقصیدیم اما خندیدن رقصیدن و خواندن قدیم می‌شود؟  نه! اما حداقل دیگر من، من قدیم نبود دختر با اراده پولادین که توانسته بود با زمانه سازگار شود، لیست آرزو هایش را نه بلکه طریقه رسیدن به آرزو هایش را عوض کند و پی برد با نرفتن به دانشگاه یا حتی مکتب نباخته بلکه همین که مسیر علاقه‌ اش را دنبال میکند برنده شده است!  آنها نمی‌دانند که با گرفتن وطن از ما بزرگترین درس‌ را برایمان داده است دیگر در گلویمان بغض نیست شجاعته در چشمانمان اشک نیست قدرته در قلبمان درد نیست همته، دیگر دختران سرزمینم با قلب شکسته، قلب آهنی شدند و  مانند گل لاله در نادر ترین شرایط هم سرخ ماندند. اشتباه نکنید! طوفان همان طوفان همیشه گی است، دیگر لاله های سرزمینم استوار شدند. از همینجا با زبان نوشتن از دخترک هایمان که قوی بودند ضعیف شدند شکسته شدند و دوباره جوانه زدند و دوباره حال دل شان را خوب کردند تشکر میکنم، شما باعث شده اید افغانستان الگو زنان در هر قسمت کره خاکی و الهام بخش برای همه باشید شما در اوج طوفان مستحکم ماندید.

#NexusTalk | Episode #5 Arezo Safari is a young, emerging artist who recently settled in Vancouver, Canada, with her family after living as refugees in Tajikistan for many years, where they fled due to security threats in Afghanistan. In conversation with HerStory, Arezo shares her life story, reflecting on her journey of discovering a love for the arts—primarily in drawing, painting, and nail art—while navigating life as a refugee in two countries. She discusses the challenges of adjusting to a new culture and language in Canada. This conversation, conducted in Farsi, provides a rich insight into her artistic vision, with English subtitles and auto-translation available in multiple languages.

نویسنده: ریحانه صمیمی ساعت 30: 11 شب است و من طبق عادت همیشه گی پشت بام نشسته و به ستاره ها خیره شده ام! دوباره تلاش میکنم مثبت اندیش باشم ولی این شب درد عمیقی از درون وجود مرا در بر گرفته! بر خلاف دردهای دیگر سوزنک نمی‌زند بلکه همه ی وجودم را آرام آرام نوازش میکند. و چقدر آشناست این درد شیرین گویا دیگر درون قلبم برای همیش رخنه کرده. بغض سنگینی گلویم را گرفته حس میکنم ستاره ها، آسمان، مهتاب همه غمگینند. آری! سه سال می‌گذرد از اینکه من دلتنگ مکتبم هستم... چشمانم را بسته و خودم را پیش آیینه مجسم میکنم شادی در چشمانم برق میزنند، چادرک سفید رنگی بر سر دارم و یونیفورم اتو زده ام این ذوق را دو برابر میکند! گذشته از همه ی دلخوشی ها اولین روز هفته که لباس منظم و اتو زده یی مکتبم را به تن کرده پیش آیینه ایستاده میشدم یکی از قشنگ ترین حس های زنده گی من بود. چشمانم را که دوباره باز میکنم همه جا تاریک است و منم تنها! نگاهم به ساختمان ثابق مکتبم که نزدیک خانه ی مان هست می افتند! به یاد شب های می افتم که دقیقا از همین پشت بام نگاهش کرده و داستان های ترسناک از خودم در می آوردم بعد صبح که میشد همه را به دوستانم قصه کرده و میگفتم: متوجه باشید مکتب مان جن دارد هرگز تنهایی جاهای خلوت نروید! خنده آور بود اینکه همه چه ساده باور می‌کردند و منم غرولند کرده قوه تخیلات ذهنم را تحسین میکردم! من امشب دلتنگ آن خاطرات و خندیدن های بی دغدغه شده ام، تاوان این درد مرا چه کسی پس میدهد؟ آیا حق من این بود؟ که اینگونه قربانی بازی سیاست شوم؛ من دوست داشتم اندکی دیر تر اینقدر بزرگ شوم. قبول دارم در طول این سه سال خیلی چیزها یاد گرفتم، واقع بین تر و مستحکم تر شدم، ولی دیگران چه؟ دختران دیگر؛ آنهایی که در سن پانزده و شانزده سالگی ازدواج اجباری کردند، آنهایی که به زنده گی شأن برای همیش وداع گفتند، آنهایی که دیگر نخندیدند و کلمه رویا را برای همیش به فراموشی سپردند! برایم بگو در این شب چه کسی از خانه ی مان از وطن مان دستان مرا گرفته به چشمانم خیره شده و با گلوی پر از بغض برایم میگوید: درکت میکنم! چه کسی؟ نمیخواهم حاشیه روی کنم ولی چندین دهه از واقعه کربلا میگذرد میبینم مردمی که اصلا امام حسین را ندیده اند چگونه برایش عذا داری میکنند! این وفا داری شأن را تحسین میکنم ولی کاش اندکی به یاد ما هم بودند کاش اینقدر زود همه چیز را فراموش نمی‌کردند‌. انفجارها را، گروه گروه از دست دادن جوان هایمان را، شکستن قلب هایمان را... جمله یی هست میگوید: یکی از سخت ترین حس دنیا اینست دلتنگ کسی باشی که هنوزم اینجاست! آری درست مانند حس این شب مان. من هنوزم در کابلم ولی کابل دیگر در من نیست سه سال می‌گذرد از اینکه ما را از هم جدا کردند... من بیشتر اوقات دردهایم را با نوشتن، رفتن کنار قبرها، گوش سپردن به آهنگ های احمد ظاهر و ساربان تسکین میکنم ولی دیگر کلمات در مقابل شأن کم می آورند، فقط یک موزیک بی کلام میتواند اندکی مرا یاری دهد! یادم می آید سال2022 زمانی در مرکز آموزشی کاج انفجار رخ داد و من تا چند هفته در خودم فرو رفته و حالت روحی بدی داشتم برادرم می‌گفت: میدانی طالبان و داعش زمانی برای یک انفجار برنامه ریزی میکنند حتی فکر افسرده شدن و ناامید شدن من و تو را هم میکنند، دور اندیشی شأن نسبت به اینکه چگونه ضربه وارد کنند بی اندازه بزرگ است! حالا که فکر میکنم آنقدر ها هم دور اندیش نبودند. آنها بعد یک انفجار به از پا در آوردن و نا امید شدن  همه ی ما فکر میکنند ولی عقده یی عمل کردن و مستحکم تر شدن مان چه؟ آیا فکر میکنند؟ نه! امروزه دنیا دنیای مدرنی شده و ضربه وارد کردن به کسی، چیزی، جایی مدرن تر ولی اینها هنوز هم همان تفکر ثابق را دارند. مهم نیست من چقدر درد درون سینه ام دارم این مهم است که هنوز هم دوام آوردم! ما امروز اگر امروز یک سکینه را از دست دادیم بجایش صدها فاطمه ی دیگر ادامه داد. آنها از ما حق مکتب رفتن را گرفتند ولی ما بازهم درس خواندیم، آنها قلم مان را شکستند ولی ما بازهم نوشتیم. بازهم خندیدیدم، رقصیدیم، ترانه خواندیم‌! خواستند زنده گی مان را به یک رنگ سیاه خلاصه کنند ولی رویاهای ما رنگی بودند. من در همین شب و همین جا یک بار دیگر برای خودم قول ادامه دادن و دوام آوردن میدهم چون این فقط من نیستم این دستانی که مینویسند دستان همان دخترانی هست که دیگر ننوشتند! پس به نماینده گی از تمام این دختران هم که شده به رویاهای که مال همه ی ما هست قول رسیدن میدهم. اینکه در نسل بعد از ما هیچ دختری در این سرزمین بخاطر مکتب نرفتن گریه نخواهد کرد و مانند یک انسان واقعی در مملکتش زنده گی خواهد کرد‌، فقط میخواهم یاد آور شوم ما واقعا آنهایی بودیم که میان ویرانی ها همچون نیلوفر آبی سبز ماندیم و این سبز ماندن ها ریشه میخواهد؛ نسل بعد ما نباید بی خیال از کنار قبرهای مان رد شوند...

Originally from Kunduz, Afghanistan, 22-year-old Anqa Hidayat now lives in Virginia, United States, where she is pursuing a degree in political science with a focus on international relations at Bay Atlantic University. Growing up amidst political instability and societal constraints, especially for women, Anqa is deeply committed to advocating for Afghan women and raising awareness about their struggles, particularly under the Taliban regime. In a recent interview with HerStory’s Communication Manager, Sahar Maqsoodi, Anqa shared her journey of growing up in Afghanistan, her passion for writing, her academic pursuits, and her hopes for the future. Sahar: Let's talk about your writing. What inspired you to write articles and research papers about Afghanistan and Afghan women? I’ve read some of your works, and they often focus on the political landscape and policies affecting Afghan women. Can you share more about that? Anqa: My major is political science, which naturally led me to explore the situation in my home country, Afghanistan. I chose political science years ago (even before the Taliban's control of Afghanistan) as a way forward for women’s empowerment and gender equality in my homeland. As a child, I witnessed the stark gender inequalities ingrained in our society through patriarchal norms that considered women and girls lesser than men and boys. These attitudes troubled me deeply, and I would often challenge boys in debates, physical confrontations, or local games—sometimes putting them in their place or at least reaching an equal footing. I realized early on that this was a calling. A voice inside me would say, ‘Hey Anqa, be a leader for yourself and your sisters. Lead them until they achieve equality without discrimination against men.’ That’s why I chose political science—because the only way for Afghan women to overcome their challenges is through women-led politics. My writings, speeches, readings, thoughts, and actions all revolve around gender equality. That’s how I began writing for different platforms, though much of my content is still in my diary, unpublished. At first, I struggled with essay writing, especially during online classes. But one day, I decided to write about my personal journey—how I left Afghanistan and what that experience was like. I ended up drafting over 3,000 words. When I showed it to my dad, he encouraged me to publish it so others could understand the plight of Afghans who left everything behind. Together, my father and I polished the piece, refining the title and expanding on themes such as the constitutional rights of Afghan women and how our lives changed after the fall of Kabul on August 15. Two days later, I received an email from OSUN inviting me to submit articles. With my dad's help, we submitted the draft, and when it was published, the support and praise were overwhelming. Seeing my name online and sharing my story motivated me tremendously. Through her writing, Anqa has built a supportive network, especially among her American friends, who are eager to hear her stories. “When they hear about my writing, they’re always so impressed. They show me new ways to grow and develop,”  says Anqa. Inspired by their support, she continues honing her creative writing skills, with a clear mission: to amplify the voices of Afghan women and highlight their struggles. Growing up in a turbulent environment, Anqa found solace in books and knowledge. Despite the harsh realities around her, she remained dedicated to her education. “Education was my refuge,”  she recalls. “It opened my eyes to the world and the possibilities beyond the confines of my reality.”  Her fascination with politics and history emerged early on, driven by a desire to understand the complexities of her country. Aside from her academic pursuits and activism, Anqa also harbors an interest in business and real estate. She hopes to complete her undergraduate and postgraduate studies in political science. “I have a budding interest in business, particularly real estate, which I see as a future goal. But my primary focus remains on my political science studies,”  she shares. “I’m currently pursuing my bachelor's at Bay Atlantic University and hope to continue with a master’s degree at another institution. Ultimately, I want to earn a PhD, inshallah.” Family plays a crucial role in Anqa’s life. She comes from an open-minded Aimaq family in Afghanistan, who have always supported her goals. Their unwavering encouragement has been a source of strength, especially during difficult times. Despite being separated by distance, she remains closely connected with her family, frequently discussing her experiences and ambitions. Her family’s support has inspired her to keep advocating for women’s rights and education in Afghanistan. “We’re six in the family—two brothers and two sisters—and I’m the eldest. My brother, who recently moved to Los Angeles, is a year younger than me. My mother is a housewife, and my father is the one who supports my education and everything I do. From our family, I’m the only girl pursuing a degree, and that too in political science,” - Anqa Anqa's closing message to Afghan girls is both clear and powerful: “Every dream is valid, and every girl has the right to chase hers.”

#NexusTalk | Episode #4 Sara Barackzay, Afghanistan's first female animator, began her journey in Herat, where she discovered her love for animation and art. Despite facing threats from groups like the Taliban, who opposed her work, she remained committed to her passion. Forced to leave Afghanistan, Sara never gave up on her mission to inspire others. In her conversation with HerStory's NexusTalk, she shares her story, from her early years with a paintbrush to using art as a tool for storytelling and advocating for a future where Afghan women can freely express themselves.

#NexusTalk | Episode #3 Farzana Nawai is an award-winning Afghan actress, singer, and media activist currently settled in Vancouver, Canada. Farzana is widely known for her successful roles in Mina Walking, Soil and Coral, and the series Khat-e-Sewom (The Third Line), broadcast on Tolo TV. In conversation with HerStory's NexusTalk, Farzana walks us through her journey of being born as a refugee in Iran, starting her career in cinema and music in Afghanistan, becoming a refugee again in France and Canada, her activities in Canada, and her aspirations for the future. The conversation is in Farsi, but English subtitles are available. Auto-translation is available in dozens of languages.

#NexusTalk | Episode #2 Hosai Nasullah, the founder and CEO of Eli&Ali in Vancouver, Canada, shares her inspiring journey in a conversation with HerStory. She opens up about what motivated her to start her small business, along with the challenges and opportunities she encountered along the way.

نویسنده: آسمان پارسا من آسمان هستم، دختری از شهرِ رویاها یا همان کابل که دقیق در آستانه ی نزده سالگی‌هایش است و انگار که نود سال زندگی کرده است!از پانزده سالگی شروع به فعالیت‌های رضاکارنه در نهاد‌های مختلف کردم و سالیانِ پار تحت سلطه‌‌ی طالبان در هفده سالگی هایم سند فراغت مکتب را به دست آوردم و یک سال تمام ایفای وظیفه نمودم. هنرِ نویسندگی نیز از زمان هایی در وجودم پدیدار شد که گفتند کابل سقوط کرد؛ این سقوط سرآغاز کلماتِ آسمان بود. دقیق سیزده سالم بود که چیزهایی می‌نوشتم و به نحوی آن‌ها را ناچیز می‌شمردم. نوشته‌های من شامل متن‌ها و ابیاتی بود که دوست شان داشتم و هراس از این داشتم که مبادا کسی بخواند شان یا متوجه شوند که چیزهایی می‌نویسم. این ترس اگر چه مضحک ولی در وجودم زیست داشت. الگوهای من در مسیر نویسنده‌شدن و نوشتن دل واژه‌هایم برخی نویسندگان و اثرهای خارق العاده‌ی آن‌ها هستند که در دنیای کلمات‌شان شاهکار کرده اند. نویسندگانی که حتی با اندک جملات شان احساس می‌کنم من در این جهان هستی چند ملیاردی تنها نیستم و بودند و هستند آدمیانی که در یک بُعد دیگر این جهان زیسته اند. الگوی من آن نویسنده گانی هستند که احساس تنهایی‌ام را به دل‌گرمی احساسِ جمعیت بودن تبادله کردند؛ آن عده نویسندگانی که با هر اثر شان ساعت‌ها تفکر می‌کنم و روزها به عظمت جملات شان می‌اندیشم. آن‌ها تعداد اندکی نیستند که نام ببرم، آن‌ها جمعیت نویسندگانی هستند که بسا خرسندم که آسمان شدم و جملات شان را خواندم و نوشتم. اولین نوشته ی که روی کاغذ نقش بست را به یاد ندارم یا هم شاید نابود اش کردم ولی اولین کاغذ کتابچه‌ی نوشته‌هایم حکایت هایی از حال و احوالات اندرون خودم بود و تفکراتم. داستان‌های شب و درد‌هایی که جز خود آدمی و روح سرگردان‌اش هیچ کس دیگری پی‌ نخواهد برد و آن‌چنان  نخواهند دانست. تکه ی از آن متن را که در اولین صفحه جا گرفته است اینجا برای‌تان مینویسم: و «شب» دو حرف ساده نیست !! عمق دردهاست،  صدای غصه ها و فریاد هایی که از عمق قلب‌های مان جان می‌گیرد و هم‌چو دانه‌های قشنگ تجلای رنگین کمان فردا می شوند. ساده نگذریم ؛ شب همان اسطوره‌ی پرهیاهوست که دفن اش کرده ایم در میان خسته گی‌های مان ..!! و زنجیرهایی که به دست و پای دل‌های مان بسته اییم ، شبانگاه بزم آزادی دارند. تمام آن سیاهی را با خیال کسی قدم میزنند که مبادا آفتاب فردا برخیزد و خاطرات اش را دانه دانه برچیند ..!! آری! این شب است ، همان حکایت غم انگیز! همان وابسته به طلوع فردا! و همان آواز غصه‌ها! به باور من کلمات از دل آن قلمی بر روی صفحه‌های سپید می‌نشیند که صاحب‌اش جهان را از بُعد دیگری میبیند و نگاه‌های به ژرف ترین قسمت‌های ماهیت زندگی‌اش داشته باشد. پر معنی ترین کلمات و در نهایت جملات از زبان آدم‌هایی بیرون میزنند که زندگی، دشواری و سهل انگاری‌های شان تجربیاتی را به آنها آموخته باشد! و چشم‌های فراتر از دید اطرافیان شان داشته باشند که جزئیات را ژرف بنویسند. گاهی هم این اندوخته‌ها اندوه ناک هستند و گاهی خموش و بی صدا. هنر نویسندگی نیز میان دست‌ها و قلم ام از جایی نشات گرفت که به گذشته نگاه کردم. به کودکی‌های نکرده ام، به دنیای بزرگ سالانی که من با قدم های شش سالگی‌هایم واردش شده بودم. به آدم‌هایی که هر یک تجربیات و اندوخته‌هایی برای دل و دل واژه‌های قلم آسمان به جا ماندند و پژواک صدایِ کابل و کابلیان، شهری که من در دامان اش زاده شدم و جوانی هایم را نکرده برای آزادی جنگیدم. این هنر دقیق پانزدهم اگست جان‌ها از من گرفت و به خود افزود. کلماتم اندوه ناک شد و اندوه ناک باقی ماند. وقتی نوشتم کابل سقوط کرد دانستم نوشته‌هایم آنچنان جان گرفته اند که قادر اند مرا به گریه بیندازند! و امید‌هایی از آینده گواهی بدهند که هستم و هنوز مینویسم، اکنون برای شما. سقوط کابل تغییرات بی شماری را در زندگی همه مردم افغانستان ایجاد کرد، و من و دوستانم هم از این قافله جا نماندیم. درست مدتی پس از سقوط کابل و برگشت دوباره طالبان به افغانستان، نظریه شروع کار تحت نام یادگار ایده‌ی تیم سه نفره یی بود که هدف مان ایجاد طرح‌های یادگاری و تحفه های دست ساز برای علاقمندان این سبک کاری بود. شرایط فعلی و حکم حکومت طالبان مبنی بر مسدود شدن کار طبقه ی اناث در دفاتر شخصی و دولتی و موسسات غیرانتفاعی یکی از اصلی ترین دلایلی به شمار می‌رود که من و اعضای تیم مارا برای ایجاد یک مرکز فروشات انترنتی ترغیب نمود. ثانیا، نوعیت کاری و طرح‌های یادگار شکل منحصر به فردی را ایجاد می‌کنند که مصمم بر این شدیم که این طرح‌های منحصر به فرد را در کابل نیز قابل اجرا بسازیم. تا بتوانیم زمینه ساز انتخاب‌های خاص در راستای فرهنگ تحفه دادن و ثبت خاطره‌های قشنگ برای هم وطنان خود نیز باشیم. البته که شروع تجارت برای طبقه ی اناث داخل کشور تحت شرایط فعلی کار ساده ی نیست و دشواری های بسیاری را در پی دارد و خواهد داشت. ما این دشواری‌هارا یک بخش تجارت خود می‌دانیم که قرار ذیل برایتان شرح میدهم. در کشوری مثل افغانستان و میان پایتخت‌نشینانی که هنوز کار، شروع وظیفه، تجارت یا هر نوع مصروفیت بیرون یا داخل خانه برای زنان و دختران که مُزد‌ی در پی داشته باشد به نحوی تابو است و هیچ نوع تغییری در ذهنیت مردم ایجاد نشده است، صحبت من این‌جا از اکثریت مردم این اجتماع است که طبق چشم دید خودم برایم ثابت شده است! اقلیت کمی هنوز به این باور هستند که دختران و زنان نیز حق کار و آزادی های شان را دارند. البته صحبت اساسی این‌جاست که ذهنیتی هم اگر ایجاد شده بود در پی این سه سال نابود شد و مردم چنگ انداخته اند به تفکرات نیاکان و رسوم منحرف شده ی ذهنیت‌های عام. حکومت فعلی نام دیگر دشواری‌ست که نمی‌دانم چطور از واقعیت‌های این دشواری بنویسم! ممنوع بودن رفت و آمدهای خارج از کشور بدون محرم شرعی بخش اساسی این دشواری است. ما برای اکثریت مواد و ساختار یادگار های مان نیاز داریم تا مواد اساسی آن را از کشور همسایه وارد نماییم ولی بنابر حکم رژیم طالبانی اکتفا کردیم به مواد دست داشته یی که به سختی‌های زیاد میتوان سراغ شان را از بازا‌ر هایی چون مندوی کابل پیدا کرد که تعداد شان نیز اندک اند. ما برای مکالمات‌مان با مشتری‌ها و خریداران یادگار شماره‌ی سیم کارتی فعال  را مد نظر گرفته اییم تا بتوانیم سرعت کار و سهولت ایجاد نماییم، قابل یادآوری است که در بیست و چهار ساعت یک شبانه روز با مزاحمت‌های مردمی روبرو می‌شویم که تماما از طبقه ی ذکور اند و چون می‌دانند در راس کار دختر خانم ها می‌باشند به این آزار و اذیت‌های تلفنی ادامه می‌دهند، البته که این بخشی از فرهنگ مردمانی است که داد از هوشیاری و تمدن مسخره و ناچیز شان میزنند ولی هنوز که هنوز است قوه ی ادراک ماهیت زندگی و شخصیت شان را به دست نیاوردند. اغلب این قسمت ماجرا برای من غم انگیز و غم ناک است. ما برای پیشبرد و رسیدگی خوب به مشتریان خود نیاز به مرکز حضوری فروشات مان داریم که بنابر دستورات حاکمان فعلی، ترس ها، ریسک پذیری خانواده، و در انزوا قرار گرفتن ماهیت مونث بودن در سرزمینی چون افغانستان نمیتوانیم این بخش را به واقعیت گره بزنیم. این دشواری ها خود زمینه ساز تبدیل در بند بودن به خلاقیت های ماست. از این زاویه نگاه می‌کنیم تا دوام بیاوریم و رمقی برای ادامه دادن با تمام این دشواری ها را داشته باشیم. « یادگار» آن‌چنان که از نامش پیداست یادگار و یادآور روز هایی خواهد  بود که چه سخت زندگی های مان را زیسته اییم و با هزار و یک رویا دفن شدیم در دل بلند پروازی های مان. «یادگار» همان اسم قشنگی خواهد بود که برای مان یاد آور شود چگونه از بند انزوای دردناک بلند شدیم و حداقل کاری که در توان دست های هنرمند ما بود را به واقعیت مبدل کردیم. آرام و قرار نگرفتیم. جنگیدیم! آن هم سخت جنگیدیم و خلاقیت را از دل بی همه چیز بودن های مان بیرون کشیدیم. من «یادگار» را در تصورات و خط‌های واقعیت ام در بلندای اسم اش میبینم. تا آن زمانی که یادگار دیگر پشت شیشه‌های موبایل کاربران باقی نماند و مبدل شود به خاص ترین مرکز تهیه ی تحایف و هدایای دست سازی که بوی عشق و محبت و همدلی میدهند. «یادگار» را در بزرگترین شهرهای این کره ی خاکی می‌بینم که دختران‌اش دیگر کنج اتاق شان کارگاه ندارند و خیلی آشکارا توانستند به صدها هم نوع خودشان دست یاری دراز کنند و یا هم در راستای تحقق آرزو‌های‌شان کار کنند. من «یادگار» را نه تنها در کابل، بلکه در بلخ، تخار، بدخشان، نورستان، قندهار و بغلان این وطن می‌بینم. من «یادگار» را در سی و چهار ولایت این دیار با آزادی دختران‌اش و هم‌دلی همراهان‌اش می‌بینم. از یادگار و هنر نویسندگی‌ام که کمی دور شوم معمولا روز‌های تکرار در تکرار ام را با کتاب خواندن و نوشتن میگذرانم. هر دو به نحوی اندکی آرامش به روز هایم می افزاید و زندگی برای فردا را قابل تحمل تر می‌سازد. با رنگِ عمیق حجاب سراپا سیاهم نیز گاه و بیگاه کوچه‌های کارته چهار را قدم میزنم و با یک کتاب جدید به دست به کنج اتاقم برمی‌گردم. تا از یاد نبرم در اوج سال‌های حکومت جهل ما نسل کتاب به دستانیم که هر سطر زندگی‌مان جلوه‌های روشن و مبارز آینده خواهد بود. سمت دیگر هم خانواده ام است. همان خلاصه ی داشته ها و نداشته های یک انسان. در میان خانواده‌ی هفت نفری من، هیچ یک از آن‌ها نمیدانند که آسمان می نویسد و نوشته هایش رنگ و بوی از تفکرات‌اش هست. ولی آنها همان‌هایی هستند که در تمام مسیر، تا همین آستانه‌ی نزده سالگی‌هایم حامی و حمایت‌گر دخترشان باقی ماندند و مشوق لحظه‌های زندگی‌ام بودند و هستند. انکار نباید کرد که خانواده‌بودن در کشوری مثل افغانستان دشواری‌های خودش را دارد ولی شاکرم که آن‌ها برایم دست های حامی بودند که هر وقت نیاز شان داشتم دلگرمی قشنگی ایجاد کرده اند از بابتِ پناهگاه بودن و شانه ی امن بودن شان. و سپاسِ مادرِ و پدرم که مرا، مادران و پدرانی که یک نسل، رزمندگانِ شجاعی را تربیت کردند که میدانم در آینده ی نه چندان دور افتخار خواهند شد. کمی هم از آرزو‌ها و رویاهایم برای بعد از بازگشایی مکاتب و دانشگاه ها در افغانستان برایتان بگویم. رویاهای من، آرزو ها. وقتی به این دو کلمه می اندیشم تصویر سیاه و سپیدی روبروی چشم هایم ظاهر میشود که انگار از صد ها سال پیش تنها همین عکس شان را با خود دارم نه جسم زنده و نفس های‌گرم شان را. با آن هم من از این عکس سیاه و سپید به یاد دارم که می‌خواهم با به دوش کشیدن تمام آزادی هایم، با به دست گرفتنِ شور و شوق و اشتیاق ام، وسط دانشگاه کابل، روبروی دانشکده ی حقوق و علوم سیاسی بایستم و به این عکس سیاه و سپید و آرزو‌های مادرم برای دخترش جانِ دوباره بدهم. می‌خواهم قانون بدانم تا برای حق و عدالت و حقوق صلب شده از شروع نوجوانی‌هایم دوباره بجنگم. تا مبادا هیچ دختری در آستانه‌ی هفده سالگی هایش حق خوانش و خواندنِ کتاب هایش صلب نشود و او در حسرت چادر سپید مکتب‌اش اشک‌ها نریزد. می‌خواهم قانون بدانم و به رویاهای نوجوانی های مادرم سلامی دوباره بکنم و با افتخار به دست بوسی آن دست‌هایی بشتابم که در این روز های سیاه آنچنان برایم یاد آوری میکند که آرزوی دانشکده ی حقوق از یاد هایم نرود. میخواهم قانون بدانم تا برای حق و عدالت و حقوق صلب شده از شروع نوجوانی‌هایم دوباره بجنگم. تا مبادا هیچ دختری در آستانه‌ی هفده سالگی‌هایش حق خوانش و خواندنِ کتاب‌هایش صلب نشود و او در حسرت چادر سپید مکتب اش اشک ها نریزد. می‌خواهم قانون بدانم و به رویاهای نوجوانی‌های مادرم سلامی دوباره بکنم و با افتخار به دست بوسی آن دست‌هایی بشتابم که در این روز های سیاه آنچنان برایم یاد آوری می‌کند که آرزوی دانشکده ی حقوق از یادهایم نرود. و در اخیر، منحیث دختری که این درد را زندگی می‌کنم و نفس می‌کشم، آنچنان که هنوز وسط جاده‌های کابل قدم برمی دارم برای تمام دختران این سرزمین می‌خواهم بنویسم: اگر می‌خواهید اشک بریزید برای ساعت‌ها، انجام اش دهید. اگر می‌خواهید دردمندی تان را فریاد بزنید، انجام اش دهید. اگر می‌خواهید به قوی بودن ادامه ندهید، پناه ببرید به آغوش خودتان و برای چندی قوی نباشید. ولی پس از تمام اشک‌ها، دشواری ها، فریاد ها، قوی نبودن ها؛ استوار، آن‌چنان برخیزید و میان آرزوهای تان زندگی کنید، آنچنان به علاقه مندی‌های تان چنگ بزنید که انگار آن اشک ها شوری های قدرت تان بوده و آن فریاد ها شعله های آتشینِ قوتِ درون تان و آن یک آغوش چادرِ غیرتِ آرزو‌های تان. من و شما پیله هایی هستیم که روزی پروانه خواهیم شد. من و شما کاربن هایی هستیم که تحت فشارِ روز های دردمند مان به الماس های کمیاب این سرزمین مبدل خواهیم شد. خدا قوت!